Yüreğim sana bir ömür hediye olsun…

simdi

 

Sendemi koca bir yalan oldun sevgili
Hicret ettiğim gözlerin
Başka bir aşkın gizeminemi zuhur eyledi
Ya aşka atılan adımlar
Teker teker nasılda mevt’ini bekledi …
Küçücük yüreğimiz
Nasılda olmayacak hayellerin zevkine daldı . .
Son kez sevgili
Hani sonkez
Bir kerecik olsun gülürmisin
Sana susamış suretime
Son bir kez olsun tutmak istemezmisin ellerimden
Son tren yolculugu misali
Bari sana dair düşler ve hayallerimin oldugu
Bavulumun kenarından tut ve yardım et sevgili . . .Hadsiz düşüncelere salıyorum kendimi
Yüreğimden dökülen tek cümle . . .

Senden gayrı olmaz dedi yüreğim
Varsa adım atacak mecalim
Onuda sen aldın götürdün işte . . . .

Gece karanlıgına mahküm kıldın öylece
Senden sonra olmayacagı belliydi zaten bu ömrün. . . .

Senden sonra sevgili
Gün açmaz oldu düşlerimi . . .

Bir çocuk misali
Avutulmayı bekledi ömrüm yolunda sevgili
Bu yol aşk’ın yolu
Bu yol sevdanın yolu
Bu yol
Sana giden yoldu sevgili
Görmedinn
Görmemeyi seçtin belkide . . . .

Bir beni gör sevgili
Birde senli atan yüreğimi
Seni sevdim ben sevgili
Gün geceyi beklemsi gibi
Yıldızın ay’a kavuşma saadeti gibi
Sen an ve an bekledim işte . . .. . .

Bir can vardı
Yoluna hayrandı
Bir yar vardı
Ömrümü muma çevirdi işte . . .
Şimdilerde
Eli cebinde
Umursızca ve serserice geziyorum
Eskitiyorum senli bu kenti
Kokun her yere dagılmış gibi
Ben seni soluyorum sevgili. . . .

Boş caddelere seni soruyorum sanki . . .

Özledim be sevgili
Gülüşünü özledim
Utangaç hallerini özledim
Hayalde olsa aşkım demeni özledim işte
Her ayrılıgın hediyesi olurya hani sevgili
Yüreğim sana bir ömür hediye olsun
Sevgili.. . . . . . .

Şair’in Kalemi____///

‘Yine ßir Cinnet Sahnesinde Astım ßeni__!

ßoşluğa akıyorum her defasında
ßu çıldırtan cinnet sahneleri hiçmi bitmez bir İnsan da
ßir suçum mu vardı derken kendime
Anlamsız kalıyor her cevap bu soruya
ßir arayışım mı olmalıydı yaşamda
Oyun gibi bir hayatın sahte kişilikleriyle tükenmekteyim

Acı kavramsal görünsede İnsan larca
Hayatımın merkezine mıhlanmış yaşam kaynağı gibiydi
ßitmek bilmeyen zehir zıkkım sorulara gebeyim
Cevapların yetersiz kaldığı sorularla tükenmekte hayatım
ßu hayat beni vurmak için tuzaklarlamı bezeli bilemedim
Labirent tadında çıkmaz sokaklarım hiç tükenmedi ki

Hani diyorum varsa eğer başka bir hayatım
ßen vazgeçtim o hayattan da kalmadım ki hic bana
Kendimden arta kalanım hep yıkık bir harabe kıvamında
Mutluluk yabancı ve yalancı görünüyor anlatamasam da
Hangi ıspat , hangi delil döndürebilir beni
Yaşanmışlıklarımın yaşanmamışcasına inkar edilişleri ile

Vazgeçtim vazgeçilmez  zan edişlerden
Saçma sapan yalancı umutların ahenklerinden
Zamanın hiçbir diliminde kalıcı olamayan benle
O gün gelir göçer giderim
Her seferim de kendime kalan yalnız kendim ile
Aman ! Allah’ım yine bir cinnet sahnesinde astım beni__!

Sevmeye meyyal bir kalp, kıymetlidir.

Sen sen ol, “Seviyorum!” dediği hâlde sana zarar verene inanma. O nasıl sevgidir ki, sevenini incitir, zarara sokar?!
Yok, yok! Ne aşk o kadar ucuz, ne mâşukluk öyle kolay…
Yine de, “Seviyorum!” diyene merhametle yaklaş ve sabır ile hakkı hatırlat ki, bu söz de öyle herkese nasip olmaz.
Öyle veya böyle, sevmeye meyyal bir kalp, kıymetlidir…***
Şems-i Tebrizi